ΠΟΙΗΣΗ ΝΤΕΓΚΟΥΔΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ.

ΕΛΑΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΑΣ ΜΠΛΟΚ ...ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ....ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΙΝΣΗ ....http://argiris1973.blogspot.com/ .!!! ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ !! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΘΕΙ ΜΙΑ ΠΝΟΗ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΙΤΑ ΜΑΣ ..ΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΙΚΑΝ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ .

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΡΩ ΝΑ ΕΧΩ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ...!!ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ ,ΚΑΒΑΦΗ,ΚΑΒΑΔΙΑ,ΕΛΥΤΗ ,ΒΑΡΝΑΛΗ,ΒΡΕΤΤΑΚΟ ,ΣΕΦΕΡΗ,ΛΑΠΑΘΙΩΤΗ......ΚΑΙ ΑΛΩΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ !!!!! ΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΜΟΥ ΦΩΝΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΣΠΑΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΞΗΨΩΣΗ ΔΙΧΩΣ ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΣΚΟΠΟΥΣ...ΜΕ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΘΑ ΠΥΡΠΟΛΙΘΟΥΜΕ ΣΕ ΥΨΗ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΨΗΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ¨ΤΟ ΝΕΦΕΛΩΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ΄'' ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΑΠΛΟΤΙΤΑ ΑΣ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΠΤΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ ...ΑΣ ΔΩΘΕΙ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ Η ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΣ ΚΑΨΟΥΜΕ ΠΙΑ.. ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΩΣΤΕ Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΔΑΚΡΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.......!!!!ΛΑΡΙΣΑ 15 06 10 http://ntegkoydhsargyrhs.blogspot.com/ ελατε και σε αυτη τη διευθινση ενα μπλοκ δικο μας, με κειμενα αρθρα και αποψεις... ΔΕΙΤΕ ΤΟ !

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Μωσαϊκό ιστορίας

Σου γράφω από του Άδη τα πηγάδια Με ρίξανε λύκοι μοχθηροι ,  με αλυσίδες καρφιά και σφαίρες μου  τρυπούν το μυαλό.. σου γράφω  με λείψο ,  το φως με Χτυπούν δήμιοι και αχθοφόροι, το όραμα της νιότης μου σβήνει, μαζί μου σιοπιλο...

Ποιος δίνει το νερό που ξεδιψά και κάνει το σπουργίτι  αετό, στο ανεμολόγι χίμηξα λιοντάρι μα,  με έριξαν σε πίσσα και φτερά, έπος 40 και μετά κατοχή, ποιος έχει δώσει λεπίδι κοφτερό και είμαι στης φυλακής τα βάθη γιόμισε ο αιωνας,  Συμφορά..

Εμφύλιος αντάρτικο βουνό,  ύστερα φάλαγγα και μακρονήσι, ποιος ρίχνει στο μέλι φαρμάκι, και έγινε κόκκινος ο ντουνιάς, δίμιοι  κουκουλοφόροι κατάδίδουν,  και οι θεοί έχουν ξεστρατίσει σου γράφω από του σκότους τα πηγάδια που με ριξαν μονομιάς..

Του Διστόμου οι χήρες με θρηνούν  των πολυβόλων το κροτάλισμα 7 σκυλιά τις νύχτες να αλιχτουν ,  συρφετός και μαυραγορίτες ποιος την αγάπη κυβερνά Ποιος δίνει τις σάρκες μου για άλεσμα, εδώ στου θανάτου τα Πηγάδια οι νίκες μου έγιναν ήττες...

Αχ δόλια μου πατρίδα σε κυβερνούν γυπάνθρωποι προδότες, δικτατορία Κύπρο πουλήσανε με σφαίρα, ατιλα με δολοφόνησατε, σε φυλακή με ριξαν σταυρωμένο του κόσμου οι νέοι εργοδότες αιώνες με σκοτώνουν Κι όμως ζω,  Έλληνας είναι που τον βασανισατε!...

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

ΙΩΝΑΣ

Εδω μεσα εκτιθομαι στη ράχη του κήτους σαν Ιωνάς μέθυσος από το ρακί τους.

μεθυσμένος ύπουλα από τους λωτοφάγους από ανθρώπους ασύδοτους Συναίσθηματο φάγους ..

στο Γολγοθά μου υψώνομε ενός σισυφου μία πέτρα πιο μεγάλη από έμε από τα δικά μου μέτρα..

μιας Κλεοπάτρας δέσμιος ακόμη ένα στολίδι ένα στα χέρια της μικρό ερωτικό παιχνίδι

ΑΝΕΜΌΜΥΛΟΙ

Όταν οι ανεμόμυλοι στρέψουν στη ησημεριά τις φτέρες τους γιορτάζον
τας την αιωνιότητα, όταν θα κουρσέψουν τους ανέμους στις Ανίλλεες σπηλιές, καθώς θα γυρίζουν στη χρονική δίνη.

ανάμεσα στο τίποτα και στο φόβο ενός θανάτου στο φόβο ενός Έρωτα ,θα πλημμυρίζουν τα θεμέλια υγρά στοιχεία από δάκρυα νεκρών γυναικών και αίμα ερυθρόμορφο από έρωτα ,οι ανεμόμυλοι γυρίζουν πάντα ανάμεσα σε θανάτους έρωτες αλέθουν άσπρα κόκκαλα εκείνων που δεν αγαπήθηκαν που ήταν μοναχοι σαν πέτρες..

 την κίνησή τους ορίζει μία απόκοσμη μοίρα ένα χέρι που μοιάζει να παίζει μία εξαίσια λύρα14*01*97.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Μία νυχτιά Θα νιώσω την καρδιά μου να φουσκώνει σαν μπαλόνι, το αίμα μου θα ξεχυθεί κόκκινο μέσα στους δρόμους σαν Ποτάμι θα πνίξει στη γη όπου ζουν γραβατωμενοι κλώνοι το αίμα μου ένα γράμμα σε μελλοντικούς Ταχυδρόμους,..

θα στήσω φωτιά σε οδοφράγματα σε καθολικές απεργίες ,με το αίμα μου μελάνι στον τοιχων τα συνθήματα ,θα γίνει Δηλητήριο στον πολιτικών τις πανουργίες μία μολότοφ εκρηκτική σε δόλια  ανομήματα...

θα επέμβω μία νυχτιά άξαφνα στη βολεμένη, σας υπνηλία στου Πλούτου σας την Χρυσούπνοση, των αμαξιών τη χλιδή, θα είμαι για εσάς μία ακόμη φορτική ανωμαλία θα είστε για εμέ μία προσωπίδα  αηδη..

των καταθέσεων σας θα είμαι ένας εφιάλτης, των χρημάτων της ανεργίας τα Λάβαρα πια είναι κοφτερά λεπίδια, και με ένα όπλο εφορμω  στα πόδια των αρμάτων Γιατί όλα αλλάζανε,  ψεύτικα μα μένανε πάντοτε ίδια...

ΣΕΙΡΆ ΛΙΞΕΩΝ.

Μία ατέλειωτη σειρά λήξεων οι ζωές μας λήξης των μαθητικών μας χρόνων, λήξης της Στρατιωτικής μου θητείας λήξη των αισθηματικών μας δεσμών..

όλα λίγουν σκληρά και ανελέητα κάτω από την καταρρακτωδες ροή του χρόνου λήγουν οι αναστολές μας η τρυφερότητα μας οι έρωτές μας...

 λήγουν Ακόμη και τα έγγραφα με τα ληξιαρχεία θανάτων τόσο άσκοπα όλα έτσι και που οι νεκροί χάνουν  το όνομά τους πάνω στα κρύα μάρμαρα των μνημίων..

μία απέραντη σειρά λέξεων οι ζωές μας λήξης της αγάπης του, πάθους λήξης του κύματος πάνω στην αμμουδιά, η ομορφιά του σώματος που λίγει  ώρα την ώρα, και μόνο οι αναμνήσεις φεγκουν πίσω μας σαν μαρμάρινοι ηλλιοι...

 λίγο-λίγο λήγει και ο χρόνος που μας απομένει Μα δεν το γνωρίζουμε λήξης της ζωής μας μα εμείς προσποιούμαστε ως πάντα βουτηγμένοι,  στην καθημερινή ανοησία, ώσπου άξαφνα Σαν φθαρμένο σκοινί  κόβεται η ζωή μας....!
10 *02*11

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Οι αθώοι μελωθανατοι

Οι αθώοι μελλοθάνατοι χαμογελούν πίκρα στον δεσμοφύλακα παρηγορούν τη μάνα τους με ψεύτικες ελπίδες πως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή και όρθια έχει κρίση.. 

 Αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και τα αφήνουν ιδεολογικές διαθήκες φιλούν τις γυναίκες τους με το πάθος του προτου  τους Φίλιου και ας ξέρουν πως είναι το τελευταίο μετά τις προτρέπουν τις ζωές τους να ξαναφτιάξουν. 

Οι  αθώοι μελλοθάνατοι τα βράδια αναλογίζονται τον Σωκράτη και αγωνιούν πόσο τάχα να είναι πικρό το κώνειο, ύστερα βαδίζουν ανέκφραστοι και γενναίοι επάνω στο ικρίωμα τόσο που θαρρείς διακρίνεις στα μάτια των δημίων τον τρόμο και τη Νέμεσις.. 

 Υστερα οι ψυχές τους γίνονται αστέρια και τότε φωτίζεται η αλήθεια, και φωτόλούζεται ο κόσμος από την ηθική τους φλόγα..! 

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Της ξενιτιάς τα ορειχια

Ορειχόσκόστος για κάρβουνο,  της ξενιτιάς τα βουβά τρένα συννεφιασμενοι ουρανοί,  και άνθρωποσκόνη στα πνευμόνια βαγονέτο στις ράγες και άιλλα χείλη σφιγμένα, της πατρίδας είναι κατακίτρινα τα αρωματικά λεμόνια...

Μεροκάματο για ρακί και για γράμμα στη μάνα, τη μαυροφόρα έχουν άλλο χρώμα οι ουρανοί και οι κολάσεις βάθος,  οι αδερφές προέχει να νυμφεφθούν, στην πύλη βλέπω συχνά νεκροφόρα και τότε συλλογίζομαι της πατρίδας μου το θαλάσσιο άνθος..

Εμφύλιος στην πατρίδα και ο κύρης,  εξόριστος αντάρτης κλειστά σχολεία κλειστές εκκλησίες αστυφύλακας και χώρο φυλακή,  ύστερη λύση η ξενιτιά Εκεί που τελειώνει ο χάρτης ξενιτεμένος,  από το εδώ, σε μία άλλη φυλακή..

Εδώ Οι Τρύπες μύριες σαν τις  Καλύμνου  το   σφουγγάρι οι αδερφάδες τέσσερις προσμένουν χρυσόπλέκω νυφικό Σαν βγαίνω,  το πρωί από τή σήραγγα κοιτάζω το φεγγάρι το θωρεί και η αγαπημένη, στην πατρίδα καθώς μου ψήνει γλυκό..

κατολίσθηση, πέτρα,  και σήραγγα σκόνη τυφλός για ημέρες,  εδώ θεός δεν κατοικεί παρά μονάχα Έλληνας ξενιτεμένος και κάποια αγαπημένη σε ένα νησί μάταια θα πρόσμενει βέρες, ως να γεράσει και αυτή και ο εργάτης   Χώματοσκεπασμένος...!

Ντεγκουδης Αργύρης.


Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Νέος κόσμος

Ο κόσμος δίχως εσένα μία άσκοπη σφαίρα που γυρνά τώρα τα γιώτα-χι τρέχουν ξέφρενα επάνω στην άσφαλτο οι πύραυλοι διαγραφούν καμπύλες ο πόλεμος θάνατο, κερνά η επικοινωνία με λάπτοπ γέμισε μα  όνειρο η επαφή απλησίαστο..!

Τώρα πια τα κινητά μία προέκταση των χεριών πακέτα ομιλίας ίντερνετ και η μοναξιά της οθόνης,  είναι χρόνια που φυγές πολλές πέρασαν τροχιες φεγγαριών σε εκτυπωτή τύπωσα σε ιλουστρασιόν χαρτί τα απομεινάρια της σκόνης..

Σε γήπεδα φανατισμός,  ΚΙΝΌ,  Λόττο και στοίχημα του PlayStation η πεζότητα του iPhone ο καταναλωτισμός, που ζήσαμε αθώα και αγνά τότε είναι ευτύχημα, κι ας με πνίγει τώρα του διαδίκτυου και εμενα,  ο μηχανισμός..!

 τα megapixel  αυξάνουν blu-ray και στικάκια, ο κόσμος άλλαξε καλώδια τώρα μου σφίγγουν το λαιμό για να κάνουμε έρωτα δεν νιώθουμε παίρνουμε χημικά χαπάκια, του έρωτα σου να ξαναβρίσκα  τον πρωτογονισμό..!

 Τη θλίψη μου κρύβω και δεν την κοινοποιώ στου Facebook την γειτονιά,  φίλους θα έχω μονάχα όσους Από μικρός γνωρίζω θα ξεχάσω πιν και χρήμα πλαστικό,  θα φύγω στη λησμονιά, από αισθήματα παρελθόντος,  και νοσταλγίας πάντα θα πλημμυρίζω

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Αντί ποιητική καιροί.

  Αντί ποιητικοι καιροί τα τροχοφόρα μας ποδοπατούν οι ποιητές  τριγυρνούν άστεγοι από έμπνευση και όραμα λιώνει κάποιο ελπίδας κερί τώρα πια μας  σφυρηλατούν σε καμίνια μας δίνουν ένα ξένο μαριονέτας όνομα..

Αντί ποιητικοι, καιροί, τα γήπεδα ασφυκτιούν δόλιες δημαγωγίες η ευκολία του αίματος του έρωτος η, εμπορία στα παζάρια μορφωμένοι ψευδοπροφήτες σε καινούργιες πανουργίες παίζεται η τύχη μας με σημαδεμένα ζάρια..

οι ποιητές εξόριστοι απόβλητοι στο καθαρτήριο για χάρτινες αμαρτίες οράματα ενός κόσμου, αλοτήνου σαν τον φαντάρο προσμένω να έρθει ένα απολυτήριο που θα είναι η καταδίκη της σάρκας τους μα, και του νου..

χάρτινη δύναμη παντού λεφτά συμβόλαια ομολογα τα ποιήματα μας κλαίνε μονάχα τους στις μουχλιασμένες τους, σελίδες τα σκισα  στον αγέρα μπρος στου κόσμου τα παράλογα και μαζί τους έσβησαν και οι στέρνες μου ελπίδες..!

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Κάπου υπάρχει η αγάπη

 κάπου υπάρχει αγάπη σε ένα σβησμένο ήλιο στους γαλαξίες κάπου υπάρχει η αγάπη πίσω από το πόνο την μάσκα στο πρώτο σαγαπω ενός έφηβου κοριτσιού

κάπου ίσως να υπάρχει μα δεν την έχουμε βρει στο βλέμμα ενός μωρού στα κορμιά των γερόντων τα κύρτα στο κλάμα μιας μάνας στα μνημεία των πεσόντων, κάπου υπάρχει η αγάπη πίσω από το βλέμμα μιας πόρνης που το κορμί της μίσησε και έγινε στα ύστερα μοναχή.

κάπου υπάρχει η
αγάπη σε λογια σπουδαία σοφών στη σύλληψη μελλοντικών παιδιών στα άιλα βραδιά στα τσιγάρα ακόμη που καίμε σε ένα χωρισμό.

κάπου υπάρχει απρόσμενη κρυμμένη η αγάπη ποιος είπε δεν την έχει δει είναι εδώ εμπρός σου σε καρτέρι μένει μονάχα να την αγγίξεις.. 

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Μοναξιά

Μοναξιά
η μοναξιά μου αιώνια να θροιζει στα λιβάδια τα πράσινα δίχως τέλος και ένας καυτός ήλιος να γυρίζει σε πήλινα σώματα δίχως φωτιά θα είναι μία βάρκα η μοναξιά για έναν με δύο βαριά κουπιά και θα ανοίγομαι στα πέλαγα δίχως πυξίδα και σαν θα γερνω στα ονείρατα παρηγοριά των ματιών σου οι κόρες ψεύτικα πρόσκαιρα καταφύγια για να παίρνουν οι τρικυμισμενες ώρες και θα ξυπνάω τα πρωινά σαν φαροφύλακας μοναχός που δείχνει το δρόμο στα πλοία μα μένει σαν μαύρος βράχος..

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Τριαντάφυλλο

τριαντάφυλλο
στου άδειου μου θόλου τους ουρανούς αστέρια ρωτώ η τα δάκρυα ενός  θεού να μου  απαντήσουν να  γιατί τάχα ποθώ τα φιλιά ενός τριαντάφυλλου πού θέλω τα χείλη μου να δροσίσω στους καυτούς κολασμένους ακόρεστους καρπούς σου  και σαν θα ακροβολιστω στα κύματα του κορμιού σου θα είμαι μία ακόμη φωτό λάμψη στην άκρη των ματιών σου...!
    

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΚΥΝΙΣΜΟΥ

Είμαι  βαμμένος  κόκκινος, στις φάμπρικες συνθλίβομαι σε πρέσες
Κάρτα  χτυπώ  σε ανθρωπομαντρι,  λοβοτομή   για  χρήμα  
της  τηλεόρασης  η  χαύνωση,  χάπι  για  νέες     πρέζες 
της  φυλακής  μου πλάτυναν ,τα  όρια  ,δίχως  να  εχω  λίμα...!!!

Προϊστάμενοι,  ρουφιάνοι,  διευθυντές,  πολίτικοι  μονοκονδυλιά
να  τους  σβήσω,  σα  μουντζούρα, στου κόσμου  το  λευκό  χαρτί
των προδοτών, που  μου  δίνουν,χρόνια  τωρα Ιούδα   φίλια
να πετάξω  για  λιγο  λεύτερος,  στων ουρανοερωτων τη  γιορτή.

Είμαι  μια  φλόγα  αυτόφωτη, πυροκροτητής   στο  υπνωτήριο
δες  στην  πλατεία στροβιλίζομαι,  κοχλάζω  απο  οργή  
του  Παναγούλη συλλογιέμαι  τον ηρωισμό, σαν  ενα  εισιτήριο
για  ενος  κόσμου την αλλαγή,   που  να  έρθει  δεν   αργεί...!!!!


Δες με  εδω  θα  κείτομαι,  σαν  τον  Λαμπράκη,στο  τρίκυκλο  του  φασισμού, αλλάζουν  μονο  καιροί  και  πρόσωπα πλατεία, φωνές,  δολοφονία,  το  σύστημα ειναι  πάντοτε το  ίδιο  ,με  σφαίρες  κυνισμού ,και  εμεις  σε  καναπέδες βουλιαζουμε ,με  νυσταλέα   ανία.....!!!!!

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΚΑΙΝΗ

Του  συστήματος  οι  κρεατομηχανες ,φρέσκος κιμάς σε κρεματόριο
αποχαυνοτιριο με αλογίσια μάτια,  του Γκέμπελς εγγεφαλοποιηση
νυσταλέες κυρίες σε εξώστες, βλέπουν ερωτικό  ορατόριο
την ιδια  στιγμή  που  η σκέψη μου  έπαθε      ιδριματοποιηση...!!

Σε  βάθρα παχυλοί Χιτλερισκοι,  Άριοι    προπαγανδιστές
σύριγγα  στον  εγκέφαλο, η  εξουσία  χτίζει  στρατομηχανες
πόδια  ανοίγουν κλείνουν,    τάχιστα    πορνοιληστες  
γυναίκες  που  τελειώνουν  δύσκολα ,με βλέμμα  απλανές....!!!!

Οι  πόλεμοι είναι  οικονομικοί   ,πολιτοποντικοι  γύπες  
διαβητοκυκλικα ,χαράζουν πορεία, σε χώρα   πτωμαΐνης
πως  θα  άλλαζες  τον  κόσμο  ,πριν συμβιβαστής  και  συ  είπες
μα  χάθηκες  στον πλούτο,  της πολίτικης     κοκαΐνης......!!!


Χώρα  μου  κατιντησες,  άπορη στα  Ευρωπαϊκά  συσσίτια
τις  κόρες  σου θα  διακορεψουν ,του  κόσμου ολου  οι  μεγάλοι
εκείνοι  οι  βρικολακανθρωποι,  που  σπέρνουνε   ερείπια



και  στου  Αχέροντα σε  περνούν,  το  απέναντι  ακρογιάλι...!!!

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Στο  τριπακι  του  κόσμου  ,δε θα  ζήσω στον ίλιγγο της πλήξης
με δείχνουν στα πεζοδρόμια  στολές  σιδεροφορες  
κόκκινος  τα  βράδια  ο ουρανός,μπουκάλι  και  εκρήξεις
των θυσιασμένων  σαν παίρνουν, κλαίγοντας  οι  μυροφόρες..

Μηχανή  και στροφή, της  αδικίας, στο  τέρμα  τα  κοντέρ
γκλομπς  χτυπούν  τυφλά, εγκεφαλικά  άβουλα  κράνη
συγκέντρωσης  στρατόπεδα, με ηλεκτροφόρα  αμπέρ
της  επανάστασης  τα  δάκρυα, εμπρός σε θωρακισμένο δρεπάνι

Μεταγλωττισμένη  ιστορία, δημαγωγίες, και  φτηνές ονείρωξις
σε  ενα πορνό  σύστημα, με καυσαέρια  στα  πνευμόνια 
η  αρετή  τωρα  βάφτηκε,  με  όξινες     όψεις
και οι  ματανθρωποι  δε  δείχνουν  καμία  συμπόνια...!!!!!

Πέτρα, πλατεία  και  οργή, ανακοπή  και  αναπνευστήρας
εκείνοι  που  πήραν  τα  αργύρια, κομπάζουν  στα  μπαλκόνια
μα  ολόκληρος  ο  κόσμος  γίνηκε,  φλεγόμενος    αναπτήρας


και  οι   καρδιές  ,έγιναν  και  αυτές  κόκκινα    μπαλόνια....!!!!

ΤΑ ΨΗΛΑ ΟΡΗ

Θε  η καρδία μου να αγαλιασει,στα  ψηλά όρη  σαν  ανέβω
τα  κιτάπια  της  ήττας θ  αφήσω  και  τα  χαμηλά  κονάκια
τα καλντερίμια θα  ξεχάσω,  και δίκιο  δε  θα  ζητιανεύω
ο  νους  μου  θα  πέτα  σε  ψηλά  όρη, με  λεύτερα  στιχάκια..!!!!

Στη  καυτή ζέση  της λευτεριάς,η  χαμοζωή μου θα  πετάει 
και  ο  πυρός  αγέρας, θα  μου  χαϊδεύει  την  αιλη  σάρκα  
η  μανα  μου  στα  μαύρα, για που κίνησα  τους περαστικούς θα ρωτάει ? και  κεινοι με  νωθρή  συγνεφια, ,θα  της δείχνουν  μια  βάρκα......!!!

Τα παιδιά  θα παίζουν  στις  αλάνες,θα χουν γιορτάσι οι εκτελεστές,θα ραίνουν  τους  επιτάφιους  για κάποιον  ακόμη  εσταυρωμένο,και  θα  ναι οι  πληγές μου κόκκινες  πολύ και  πλουμιστές, στέρνα  στο  χαροπάλεμα, στο  βλέμμα  μου  το  σβησμένο....!!!

Θε η  ψυχή  μου ν  αχνογελασει, η θυσία  της  μεταλαβια
σε  χείλη, ξωμαχων, προσφυγών, κολιγων,και  ιδεολόγων
να  τρυποκεντω  την  επανάσταση, στου  κόσμου τη  σκλαβιά


να  είναι  η  ψυχή μου,μεθύσι, νέκταρ ,και καλπασμός  αλόγων..!!

Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΝΑΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ

Τις νυχτιές που το αββυσονερο, κοχλάζει εδω σιμά μας 
και το  ψαρολεπι ,θαλασσομανα νικώντας την  προπέλα 
ο καπετάνιος  θρηνεί  και καταριέται τον τυφώνα " Αναμας"
τότε  προσευχομενος, πίστα  θυμάμαι  μια  κοπέλα ...!!!


Ήταν  μια μικρή μονάχη, στην Τραπεζούντα  στη  Σουμελα 
στη Σαμψούντα ,οταν  ξεμείναμε ,για ήμερες στο  μοναστήρι 
ηταν πίστη στο  Θεό της, μα την έβλεπα να μου  γέλα 
το  σώμα  της  μαύρος μίσχος, το πρόσωπο της  η  γύρη...!!


Στην μαγνητοδινη του νερού σαν  είμαστε,σφίγγω  μια  εικόνα
της Παναγίας Σουμελα, ξύλινη δώρο απο τη μικρή  μονάχη
την μονάχη που  αποπλανισα  και  έφυγα, κάποιο  χειμώνα
πως  εισαι  ο  θεος μου,έλεγε  η φωνή της  ακόμα  αντηχεί..!!


Την Παναγία Σουμελα Τούρκοι κάψανε,και  εγω  γλεντοκοπισα το  σώμα  της ,γάμο παιδιά μονο να  καρτεραγε,πως θα  γινόμουν  χωματοστεριανος ,προσευχόταν  στο  Θεό  της ,και  περίμενε  στο  δώμα της,μα  εγω  ήμουν  θαλάσσης  γέννημα  και  ψεύτης ουρανός

Τώρα που  η κλίση  του καραβιού, αγγίζει  το  βυθοσκοτος



και η εικόνα  θα  πλέει  στην  τρικυμία, γυρνώντας στο προσκύνημα, τωρα κατανοώ πως  η  αγκάλη  της και  ο Πόντος ,της πατρίδας μου  είναι ο τόπος, Θεός αγάπη και  θάλασσα ,το  δικό  της  το  φίλημα.......!!!!!!

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

ΚΟΛΥΜΠΑ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Κολυμπά  η αγάπη  μου στις  όχθες  του  Νείλου 
η  αλμυρή  έρημος  έβγαλε, απο  την  ομορφιά  της  άνθη 
και  οι  άγιοι  στηλιτες ,κατέβηκαν  απο  τις προσευχές του  στύλου
άγνωστα  ψάρια  ανέβηκαν,  να  τη  δουν απο  αβύσσου  βάθη..!!!

Κολυμπά  γυμνή  η  πετροστηθη, απο καλαμιές κοιτώ κρυμμένος
οι  Φαραώ ανασταίνονται ,για εσε και η  Κλεοπάτρα σε  ζηλεύει
απο  το  φως της  σάρκας σου μεθώ, και λιώνω  μαγεμένος  
και  η  Σαλώμη  ,απο  εσένα έμαθε  σίγουρα  να  χορεύει...!

Εφτά έκλειψης Ηλίου  έγιναν, και  βύθισες τις  πυραμίδες  
το  δέλτα  του  Νείλου  σου  εξωτικό, μα και   αφανισμός 
για  εσένα  στην  Τροία  ,πολέμησαν   οι  Ατρείδες  
και  έχτισε  Ακρόπολις, και  εκκλησίες  ο  Ελληνισμός...!!!


Το  αγαλματένιο  σου  ερωτοσωμα ,κρυφοκοιτω  σαν  κλέφτης
που  ο  Φειδίας  σμιλεψε, και ο Δίας  ποθισε στις  κορφές  του  Ολύμπου
ας ήταν  στην  αγκαλιά  μου, τις  νυχτιές  να  πέφτεις 
εκεί στα  μαρμαρένια αλώνια, του ερωτικού  σου  ιλίγγου...!!!

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

ΕΓΩ ΖΩ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ.

Εγώ ζω  σε σελίδες χάρτινες, του, Λουντέμη 
τα  άστρα μετρώ ,στην  οδό  αβύσσου  μηδέν
στα  Ανεμοδαρμενα  ύψη, λυσομανανε  οι  άνεμοι
με  πληγώνουν  τα  άνθη του  κακού, του  Μπλωντερ..!!!



Εγώ  ζω  σε  σελίδες  του Πόε ,στην  Ελεονόρα 
στου  Ντοστογιέφσκι ,των  νεκρών  το  σπίτι
στην  ιστορία  του Δίστομου, στην  κοπέλα τη  μαυροφορα
στην  πτώση  της  πόλης , κάποια  μαύρη  τρίτη....!!!


Εγώ  ζω  σε σελίδες  χάρτινες ,στου  Κάφκα  τη  Δίκη
στη Μεταμόρφωση,  και  στου  Λόντον το κάλεσμα  της άγριας φύσης,
σε προφήτιες του Κοσμά του Αιτωλού,πως  έρχονται οι  Λύκοι
εγω  ζω σε βιβλία  τώρα πια, και δω να μ αφήσεις...!!!


Εγώ  ζω τώρα σε  παραγράφους, του Ζορμπά με  την ερωτική χήρα,   στου  Μάρκες  τον ρεαλισμό, τον  έρωτα  στα  χρόνια  της  χολέρας ,σε  κάποιο  στίχο  του  Καββαδία ζω  πνιγμένο  στην  αλμυρά ,στο  εμβατήριο του  Καρυωτάκη ,στο  Αμάλθειο  κέρας..!

Εγώ  ζω  σε  εξώφυλλα, αναπνέω μελάνη  του  Μυριβήλη
η  Ζωή  εν  τάφο  ανθίζει, μες  το  άρωμα  του  πόλεμου
και  υστέρα  ενα θαλάσσιο ανοίγει, του  Ελύτη  κοχύλι
απο  αυτά  τα  βιβλία  μη  με  ξυπνάς,  άνθρωπε  μου...!!!



Εγώ  ζω  σε  χάρτινο κόσμο, γιατί η  πραγματικότητα  ειναι  άθλια  και  φριχτή,γιατί  οι  προσωπίδες  πλήθυναν,και  ο  αγέρας  μου  τελειώνει,  γι  αυτό μη  με  ξυπνάς, απο  του  όνειρου  μου  την   κουπαστή, μη  με  ξυπνάς  άνθρωπε  μου ,ο  κόσμος  μου  μεγαλώνει......!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

ΔΙΑΒΑΖΩ ( Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ )

Διαβάζω Έλιοτ, και  Καρυωτάκη,τα  βράδια 
Μπρόντε και  Ανεμοδαρμενα ύψη
Κάφκα , Γιουνγκ ακομη  και  Μοράβια 
μα δεν  ξεφεύγω ,απο  τη  δική  σου  θλίψη...!

Παπαδιαμάντη  διαβαζω, και  όνειρο  στο  κύμα
Λόρκα,  Χεμινγουεη , και  ποίηση  Καββαδια  
με  ψαλμούς  του  Δαβίδ,  σου  ψιθυρίζω  εδω  πίσω  γύρνα 
στων  βιβλίων  μας  τη  φωτιά,  στην  ερωτική  μας  παιδεία!!
 
Σου  διαβάζω  σα  να  είσαι  εδω, Έγκλημα  και  Τιμωρία 
στίχους  του  Καβάφη,  και  ερωτικά  του  Λουντέμη
που  σ  αγάπησα  τοσο  διχόγνωμο , παθός  η  μωρία 
εσυ  μικρή  μου αλλοτινή,  μούσα  και  ερωμένη....!!!

Σου  απαγγέλλω Σαίξπηρ,  Άμλετ,  και  Οθελο 
στου  Εμπειρικού  σε  ψάχνω,  τον  Μέγα  Ανατολικό 
σαν  τον  Ζορμπά  ,να  σε  γευτώ ,ξανά  σε  θέλω
στου  Σαντ,  τα  κρεβάτια, μαζι  σου  να  κυλιστώ......!!!!

Χίλιες  και  μια  νύχτες  μέσα  σου,μα  είμαι  σαν  ένας  Δον Κιχότης,
Εκατό  χρόνια  μοναξιά, δικαστικά απο  Θεούς  να  ζήσω
να  ψάχνω  χάρτινους  ανεμόμυλους,στον  κοφτερό  λαιμό της
μικρή  μου  Αφροδίτη, του  έρωτα, πως  να  σε λησμονήσω...!!!